Oorlog is Hip
Oorlog is blijkbaar weer hip. Als luitenant uit de laatste lichting dienstplichtigen, kan ik wel wat zeggen over het leger destijds.
Het is niet zoals het lijkt op de modellenshoots van prinsessen en de koningin. In mijn tijd waren er zeker meiden, vaak net terug uit voormalig Joegoslavië met helaas heftige verhalen. En dan hadden ze privé voor dienst vaak al voldoende meegemaakt.
Als gay was er echt geen probleem, de officier ging zelfs mee naar de iT en had een matras in zijn auto. Gewoon hetero met levensmotto: work hard, play hard.
Groepsprocessen heb ik daar geleerd. Van geschrokken en van onder de indruk. “Derks, het is geen modeshow” werd me regelmatig toegeroepen door de luit als we moesten marcheren. Probeer dat nu maar eens te roepen tegen non-bonaire. Toen was dat juist normaal en hilarisch. Incasseren en zelfbewustzijn is broodnodig. Beter van je maten, dan van de vijand te horen.
Wat wij toen meemaakten, dat zou nu niet meer kunnen met hoe jeugd wordt opgevoed. Niet iedereennkreeg een medaille, en je wist ook wie welke kwaliteiten had in de groep. Realisme en nuchterheid leiden tot een overwinning. Wegkijken en overvloedig complimenteren voor talenten die je mogelijk niet hebt, zullen je ondergang zijn.
Bovendien vraag ik mezelf af: wat is Nederland en wil ik dat dan verdedigen? Gedeelde cultuur, historie en normen en waarden, ik zie het echt niet. En dat is dan niet iets waar ik mijn leven voor wil geven. Oorlog is een goed ding, want het dwingt je keuzes te maken. Door altijd te deëscaleren, word je een nietszeggende en uitgeblazen ballon.
Ik ben heel blij dat buitenlanders ons bevrijd hebben in 1945. Maar als de strijders van toen zien, wat we nu zijn, dan weet ik niet of ze dat de moeite waard vonden. Vrijheid is juist keuzes maken, en grenzen stellen. En het is nooit intolerantie tolereren. Denk maar eens aan de rubberen tegel influencers en onlyfans meisjes die nu in Dubai zitten. Hun totale hedonisme heeft ze gevangene gemaakt van hun leegte. Ik zal dat nooit verdedigen.
